Κυριακή, 10 Αυγούστου 2014

Μετέωρα, όλα





Το σιωπητήριο έχει χτυπήσει από ώρα αφήνοντας το σκοτάδι να ξεχυθεί σε όλο του το μέγεθος. Μόνη αντίσταση τα καντήλια στην εκκλησία και στα κελιά. Ο αέρας χτυπά το τζάμι κάνοντάς με να στρέφω το κεφάλι μου προς τα εκεί.


Τα άσπρα χέρια τους τρέμουν πριν με αγγίξουν και το βλέμμα χαμηλώνει. Το χαμόγελο παραμένει, να συνοδεύει τις λέξεις, να εισέρχονται ακαριαία στην καρδιά. Τώρα που βγήκε ο ήλιος και τα καντήλια δεν φαίνονται, λάμπουν τα μάτια τους. Οι άγγελοι επί γης φοράνε μαύρα.



Ερασιτέχνης Άνθρωπος




2 σχόλια:

  1. Πολύ ωραίο Μαρία!!!
    Τα επισκέφθηκες τελικά?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σ' ευχαριστώ πολύ Βασίλη!
      (καλώς ήρθες και πάλι στον κόσμο των σχολίων. Μου είχαν λήψει!)

      Ναι, πήγα, έμεινα τρεις μέρες και επέστρεψα, μα θα ήθελα να ήμουν ακόμη εκεί...

      Διαγραφή