Πέμπτη, 1 Ιουνίου 2017

Διάλογοι





Ἡ νύχτα μὲ συμφέρει


Πράγματι ἡ νύχτα μὲ συμφέρει.
Πρῶτα-πρῶτα ἐλαττώνει τὶς φιλοδοξίες· ὕστερα
διορθώνει τὶς σκέψεις· ἔπειτα
συμμαζώνει τὴ θλίψη καὶ τὴν κάνει ὑποφερτότερη
τὴ σιωπὴ μὲ σέβας ἀνατέμνει·
ἐξαίρει τὴν ὄσφρηση μὰ προπάντων ἡ νύχτα περιζώνει.







Ῥομαντικὸς ἐπίλογος

Μὴ μὲ διαβάζετε ὅταν δὲν ἔχετε
παρακολουθήσει κηδεῖες ἀγνώστων
ἢ ἔστω μνημόσυνα.
Ὅταν δὲν ἔχετε
μαντέψει τὴ δύναμη
ποὺ κάνει τὴν ἀγάπη
ἐφάμιλλη τοῦ θανάτου.
Ὅταν δὲν ἀμολήσατε ἀϊτὸ τὴν Καθαρὴ Δευτέρα
χωρὶς νὰ τὸν βασανίζετε
τραβώντας ὁλοένα τὸ σπάγγο.
Ὅταν δὲν ξέρετε πότε μύριζε τὰ λουλούδια
ὁ Νοστράδαμος.
Ὅταν δὲν πήγατε τουλάχιστο μιὰ φορὰ
στὴν Ἀποκαθήλωση.
Ὅταν δὲν ξέρετε κανέναν ὑπερσυντέλικο.
Ἂν δὲν ἀγαπᾶτε τὰ ζῶα
καὶ μάλιστα τὶς νυφίτσες.
Ἂν δὲν ἀκοῦτε τοὺς κεραυνοὺς εὐχάριστα
ὁπουδήποτε.
Ὅταν δὲν ξέρετε πῶς ὁ ὡραῖος Modigliani
τρεῖς ἡ ὥρα τὴ νύχτα μεθυσμένος
χτυποῦσε βίαια τὴν πόρτα ἑνὸς φίλου του
γυρεύοντας τὰ ποιήματα τοῦ Βιγιὸν
κι ἄρχισε νὰ διαβάζει ὦρες δυνατὰ
ἐνοχλώντας τὸ σύμπαν.
Ὅταν λέτε τὴ φύση μητέρα μας καὶ ὄχι θεία μας
Ὅταν δὲν πίνετε χαρούμενα τὸ ἀθῶο νεράκι.
Ἂν δὲν καταλάβατε πῶς ἡ Ἀνθοῦσα
εἶναι μᾶλλον ἡ ἐποχή μας.
ΠΡΟΣΟΧΗ
ΧΡΩΜΑΤΑ
Μὴ μὲ διαβάζετε
ὅταν
ἔχετε
δίκιο.
Μὴ μὲ διαβάζετε ὅταν
δὲν ἤρθατε σὲ ρήξη μὲ τὸ σῶμα...
Ὥρα νὰ πηγαίνω
δὲν ἔχω ἄλλο στῆθος.






Σχέδιο γιὰ τὸ μέλλον τοῦ οὐρανοῦ

(...)
Ἐγὼ τότε τραγουδοῦσα:
Ἔρωτα μὲ κατοίκησες πολὺ
φύγε ἀπ᾿ αὐτὸ τὸ σπίτι.
Δὲν ἔχει οὔτ᾿ ἕνα παράθυρο νὰ βγεῖ.
στὰ δέντρα ἡ ἐρημιά μου
σκόνες μονάχα καὶ σύνεργα τῆς ψυχῆς.
Οἱ ἅγιες εἰκόνες δὲν ὑπάρχουν
ἔρωτα μὴ σημαίνεις-πιά.
Πρέπει ν᾿ ἀρχίσω ἀπ᾿ τὴ λησμονιά.
Μὴ δείχνεις - εἶμαι ὁ ἀνώφελος τὸ ξέρω
σῶμα γιὰ θάνατο καὶ θάνατο
ποὺ ἐλπίζει σ᾿ ἕνα φύλλο δέντρου.
Ἡ φωνή μου λυγίζει.
Ἀλλὰ δὲν παραδίδομαι ἀντίκρυ
σ᾿ αὐτὴ τὴ δύση τρομαγμένος
ἐγὼ μὲ ὅλο τὸ αἷμα μου
ἔτσι ὅπως πόνεσα στοὺς δρόμους ἀτελείωτα
μὲ τόσο σπαραγμὸ στὰ σύνορά μου.
Ὁ οὐρανὸς εἶναι στὸν βαθυκύανο χειμώνα.
Τὸ φῶς φωνάζει μὲ τὸν κεραυνό.
Νὰ μὲ σώσουν τὰ ὄνειρα ἢ νὰ μὲ συντρίψουν
- ἕνα τ᾿ ὀνομάζω.





Νίκος Καρούζος






Σάββατο, 27 Μαΐου 2017

Προδοσία




Κάτω απ' τις καστανιάς τα φύλλα 
με πρόδωσες, σε πρόδωσα και εγώ...


George Orwell

(απόσπασμα από το βιβλίο του "1984", Κάκτος, 1999)







Πέμπτη, 4 Μαΐου 2017

Πέσαμε






Το πρωί ο πατέρας ανάβει τσιγάρο
Καίει ο,τι όνειρα είδε και φοβήθηκε 
Δεν το λέει σε κανέναν 
Μόνο πίνει, πίνει μέχρι να πνίγουν 
Μετά βάζει το τσιγάρο μπρος απ' το στόμα του και 
Φυσά να πάρει φωτιά ο,τι απέμεινε από τα πτώματα 
Όμως μετά πάλι πίνει 
Πίνει επειδή έπεσε 
Πίνει επειδή έπεσα 
Πίνει επειδή πέσαμε 
Πίνει επειδή έπεσες και εσύ 
Πίνει επειδή έπεσαν και αυτοί 
Πίνει επειδή όλοι μας δυστυχώς κάπως πέσαμε 
Μέσα στη λίμνη του αλκοόλ του κ' έπειτα
μας καίει με το τσιγάρο που ανάβει το πρωί 
αφού είδε όνειρα και φοβήθηκε πολύ.



Ερασιτέχνης Άνθρωπος




Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

Υπογράμμισε το σωστό σου





Προσπαθώ να κάνω το σωστό ακόμα κι αν δεν υπάρχει κανένας γύρω μου.

Συμφωνώ

Διαφωνώ



Προσπαθώ να κρύβω από τους άλλους αυτά που σκέφτομαι πραγματικά.

Συμφωνώ

Διαφωνώ



Το παιδί σου κινδυνεύει στη θάλασσα. Καθώς πηγαίνεις να το πιάσεις, συνειδητοποιείς ότι κινδυνεύουν εξίσου κι άλλα δέκα παιδιά, Μπορείς να πας να σώσεις το παιδί σου αμέσως ή να βοηθήσεις και τα υπόλοιπα, κάτι που θα πάρει περισσότερο χρόνο. Τί κάνεις;

Σώζω το παιδί μου

Σώζω άλλα δέκα παιδιά 



Είναι καλύτερο να πεις ένα ψέμα και να διατηρήσεις τον έλεγχο μιας κατάστασης απ' ό,τι να πεις την αλήθεια με απρόβλεπτα αποτελέσματα.

Συμφωνώ

Διαφωνώ



'Ένας σταθμάρχης έχει ευθύνη να αλλάζει τις σιδηροδρομικές ράγες σ' έναν απομακρυσμένο κόμβο. Παρά τους κανόνες, παίρνει τον γιο του στη δουλειά, αλλά του δίνει αυστηρές οδηγίες να μην πλησιάσει τις γραμμές του τρένου. Αργότερα βλέπει ένα τρένο να πλησιάζει, αλλά προτού αλλάξει τις ράγες, εντοπίζει τον γιο του να παίζει εκεί, ενώ είναι πολύ μακριά για να του φωνάξει. Αν δεν αλλάξουν οι γραμμές, το τρένο σίγουρα θα συγκρουστεί με κάποιο άλλο, και θα υπάρξουν πολλά θύματα. Αν, όμως, αλλάξουν, το τρένο σίγουρα θα σκοτώσει τον γιο του. Ό,τι κι αν επιλέξει, θα έχει μόλις λίγα δευτερόλεπτα για να τρέξει και να προσπαθήσει να προειδοποιήσει τον οδηγό του τρένου και τον γιο του πριν από τη σύγκρουση.

Αλλάζω τις γραμμές

Δεν αλλάζω τις γραμμές



Εμπλέκεσαι σ' αυτοκινητικό ατύχημα στο οποίο φταις εσύ. Η άλλη οδηγός έχει μπερδευτεί και νομίζει πως φταίει εκείνη. Λες στην αστυνομία πως έφταιγες εσύ ή όχι;

Φταίει εκείνη

Φταίω εγώ


Ένας κοντινός σου άνθρωπος σου εκμυστηρεύεται ότι χτύπησε κάποιον με το αυτοκίνητο ενώ ήταν μεθυσμένος. Ως αποτέλεσμα, έκοψε το ποτό. Νιώθεις υποχρεωμένος να το πεις στην αστυνομία;

Το λέω

Δεν το λέω




J. P. Delaney 



(απόσπασμα από το βιβλίο του "Το προηγούμενο κορίτσι", Ψυχογιός. 2017)






Σάββατο, 8 Απριλίου 2017

Δεν είσαι μόνο εσύ στον κόσμο





Δεν παίζεις μόνον εσύ στον κόσμο, παίζουν και όλοι οι άλλοι. Δεν θέλεις μόνο εσύ στον κόσμο, αλλά θέλουν (άλλα) και οι άλλοι. Και αν το παίζεις ζόρικος, ή θα βρεθεί πιο ζόρικος και θα σε κανονίσει, ή οι άλλοι θα σ' αφήσουν να ζορίζεσαι μόνος σου.



Νίκος Σιδέρης



(απόσπασμα από το βιβλίο "Τα παιδιά δεν θέλουν ψυχολόγο. Γονείς θέλουν!", σελ. 99, Μεταίχμιο, 2009)






Δευτέρα, 3 Απριλίου 2017

Η τρελή γριά




Η τρελή γριά μάζευε σ' αρμαθιές το φως και το 'ριχνε στο υπόγειο. Ύστερα κλείδωνε καλά πόρτες και παράθυρα και καθόταν στη βεράντα για να του πλέξει κανένα φανελάκι: "Δεν είναι μαθημένο στο κρύο και την υγρασία. Να το φορά, να μην κρυώνει για ν' αντέξει μέχρι το χειμώνα να μας φέγγει τις μέρες που θα φυσά και θα βρέχει.", μιλούσε στην ηχώ της η τρελή γριά.



Λεωνίδας Κακάρογλου





Σάββατο, 1 Απριλίου 2017

Ένα φάντασμα




Μες στα υπόγεια της απύθμενης θλίψης
Όπου η Μοίρα μ' εξόρισε ήδη
Εκεί ποτέ δε μπαίνει ακτίνα ρόδινη και χαρωπή
Εκεί μόνο με τη Νύχτα, αγέλαστη κυρία,

Είμαι σαν ένα ζωγράφο που ένας σαρκαστής Θεός
Αλίμονο, τον καταδικάζει να ζωγραφίζει, πάνω στα ερέβη
Όπου μάγειρας με πένθιμες ορέξεις,
Μαγειρεύω και τρώω την καρδιά μου,

Στιγμές στιγμές λάμπει και ξαπλώνεται κι απλώνεται
Μια οπτασία πλασμένη από χάρη και λάμψη.
Με τ' ονειρικό κι ανατολίτικο βάδισμά της

Όταν φτάνει μ' ολόκληρο το μεγαλείο της, 
Αναγνωρίζω την ωραία μου μουσαφίρισσα:
Αυτή είναι! μαύρη κι όμως τόσο φωτεινή.



Σαρλ Μπωτλαίρ