Πέμπτη, 4 Μαΐου 2017

Πέσαμε






Το πρωί ο πατέρας ανάβει τσιγάρο
Καίει ο,τι όνειρα είδε και φοβήθηκε 
Δεν το λέει σε κανέναν 
Μόνο πίνει, πίνει μέχρι να πνίγουν 
Μετά βάζει το τσιγάρο μπρος απ' το στόμα του και 
Φυσά να πάρει φωτιά ο,τι απέμεινε από τα πτώματα 
Όμως μετά πάλι πίνει 
Πίνει επειδή έπεσε 
Πίνει επειδή έπεσα 
Πίνει επειδή πέσαμε 
Πίνει επειδή έπεσες και εσύ 
Πίνει επειδή έπεσαν και αυτοί 
Πίνει επειδή όλοι μας δυστυχώς κάπως πέσαμε 
Μέσα στη λίμνη του αλκοόλ του κ' έπειτα
μας καίει με το τσιγάρο που ανάβει το πρωί 
αφού είδε όνειρα και φοβήθηκε πολύ.



Ερασιτέχνης Άνθρωπος




Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

Υπογράμμισε το σωστό σου





Προσπαθώ να κάνω το σωστό ακόμα κι αν δεν υπάρχει κανένας γύρω μου.

Συμφωνώ

Διαφωνώ



Προσπαθώ να κρύβω από τους άλλους αυτά που σκέφτομαι πραγματικά.

Συμφωνώ

Διαφωνώ



Το παιδί σου κινδυνεύει στη θάλασσα. Καθώς πηγαίνεις να το πιάσεις, συνειδητοποιείς ότι κινδυνεύουν εξίσου κι άλλα δέκα παιδιά, Μπορείς να πας να σώσεις το παιδί σου αμέσως ή να βοηθήσεις και τα υπόλοιπα, κάτι που θα πάρει περισσότερο χρόνο. Τί κάνεις;

Σώζω το παιδί μου

Σώζω άλλα δέκα παιδιά 



Είναι καλύτερο να πεις ένα ψέμα και να διατηρήσεις τον έλεγχο μιας κατάστασης απ' ό,τι να πεις την αλήθεια με απρόβλεπτα αποτελέσματα.

Συμφωνώ

Διαφωνώ



'Ένας σταθμάρχης έχει ευθύνη να αλλάζει τις σιδηροδρομικές ράγες σ' έναν απομακρυσμένο κόμβο. Παρά τους κανόνες, παίρνει τον γιο του στη δουλειά, αλλά του δίνει αυστηρές οδηγίες να μην πλησιάσει τις γραμμές του τρένου. Αργότερα βλέπει ένα τρένο να πλησιάζει, αλλά προτού αλλάξει τις ράγες, εντοπίζει τον γιο του να παίζει εκεί, ενώ είναι πολύ μακριά για να του φωνάξει. Αν δεν αλλάξουν οι γραμμές, το τρένο σίγουρα θα συγκρουστεί με κάποιο άλλο, και θα υπάρξουν πολλά θύματα. Αν, όμως, αλλάξουν, το τρένο σίγουρα θα σκοτώσει τον γιο του. Ό,τι κι αν επιλέξει, θα έχει μόλις λίγα δευτερόλεπτα για να τρέξει και να προσπαθήσει να προειδοποιήσει τον οδηγό του τρένου και τον γιο του πριν από τη σύγκρουση.

Αλλάζω τις γραμμές

Δεν αλλάζω τις γραμμές



Εμπλέκεσαι σ' αυτοκινητικό ατύχημα στο οποίο φταις εσύ. Η άλλη οδηγός έχει μπερδευτεί και νομίζει πως φταίει εκείνη. Λες στην αστυνομία πως έφταιγες εσύ ή όχι;

Φταίει εκείνη

Φταίω εγώ


Ένας κοντινός σου άνθρωπος σου εκμυστηρεύεται ότι χτύπησε κάποιον με το αυτοκίνητο ενώ ήταν μεθυσμένος. Ως αποτέλεσμα, έκοψε το ποτό. Νιώθεις υποχρεωμένος να το πεις στην αστυνομία;

Το λέω

Δεν το λέω




J. P. Delaney 



(απόσπασμα από το βιβλίο του "Το προηγούμενο κορίτσι", Ψυχογιός. 2017)






Σάββατο, 8 Απριλίου 2017

Δεν είσαι μόνο εσύ στον κόσμο





Δεν παίζεις μόνον εσύ στον κόσμο, παίζουν και όλοι οι άλλοι. Δεν θέλεις μόνο εσύ στον κόσμο, αλλά θέλουν (άλλα) και οι άλλοι. Και αν το παίζεις ζόρικος, ή θα βρεθεί πιο ζόρικος και θα σε κανονίσει, ή οι άλλοι θα σ' αφήσουν να ζορίζεσαι μόνος σου.



Νίκος Σιδέρης



(απόσπασμα από το βιβλίο "Τα παιδιά δεν θέλουν ψυχολόγο. Γονείς θέλουν!", σελ. 99, Μεταίχμιο, 2009)






Δευτέρα, 3 Απριλίου 2017

Η τρελή γριά




Η τρελή γριά μάζευε σ' αρμαθιές το φως και το 'ριχνε στο υπόγειο. Ύστερα κλείδωνε καλά πόρτες και παράθυρα και καθόταν στη βεράντα για να του πλέξει κανένα φανελάκι: "Δεν είναι μαθημένο στο κρύο και την υγρασία. Να το φορά, να μην κρυώνει για ν' αντέξει μέχρι το χειμώνα να μας φέγγει τις μέρες που θα φυσά και θα βρέχει.", μιλούσε στην ηχώ της η τρελή γριά.



Λεωνίδας Κακάρογλου





Σάββατο, 1 Απριλίου 2017

Ένα φάντασμα




Μες στα υπόγεια της απύθμενης θλίψης
Όπου η Μοίρα μ' εξόρισε ήδη
Εκεί ποτέ δε μπαίνει ακτίνα ρόδινη και χαρωπή
Εκεί μόνο με τη Νύχτα, αγέλαστη κυρία,

Είμαι σαν ένα ζωγράφο που ένας σαρκαστής Θεός
Αλίμονο, τον καταδικάζει να ζωγραφίζει, πάνω στα ερέβη
Όπου μάγειρας με πένθιμες ορέξεις,
Μαγειρεύω και τρώω την καρδιά μου,

Στιγμές στιγμές λάμπει και ξαπλώνεται κι απλώνεται
Μια οπτασία πλασμένη από χάρη και λάμψη.
Με τ' ονειρικό κι ανατολίτικο βάδισμά της

Όταν φτάνει μ' ολόκληρο το μεγαλείο της, 
Αναγνωρίζω την ωραία μου μουσαφίρισσα:
Αυτή είναι! μαύρη κι όμως τόσο φωτεινή.



Σαρλ Μπωτλαίρ





Σάββατο, 18 Μαρτίου 2017

Το μέτρημα




Έχτιζα μικρές ζωές στην άμμο,
μια μια το νερό τις διέλυε
Με κοίταξες σκεπτική
Βλέπεις; 
Η ζωή δε χάνεται μια φορά, είπες 
Τη ζωή τη χάνεις πολλές φορές από λίγο 

Άρχισα να μετρώ πόση έχασα 
Δεν έφταναν τα δάχτυλα 
Γέλασες 
Πόση ζωή έχασα; 
Ακόμη περιμένω να αρχίσει 
κι εσύ μου μιλάς για τέλος; 
Πήρα να θυμώνω
 
Η ζωή δε χάνεται μια κι έξω, 
Μαρία, ξαναείπες χωρίς καθόλου να γελάς 
(σαν να μεγάλωσα ξαφνικά) 
Κοίταξες τα χέρια μου, 
άμμος γλιστρούσε απ' τα δάχτυλα 

Τη ζωή, είπες, 
τη χάνεις λίγο λίγο
κάθε φορά που τη μετράς 
Και τους ανθρώπους; ρώτησα, 
αυτούς πώς τους χάνω; 
Α, αυτούς δεν τους χάνεις! είπες 
Απλώς μπερδεύεις στο μέτρημα 
αυτούς που δεν είχες ποτέ



Μαρία Ζαγκλαρά







Πέμπτη, 16 Μαρτίου 2017

Θυσία




ΕΥΑΓΟΡΑΣ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ


Όταν διάβασα την ιστορία σου,
το βράδυ είχα πυρετό. 


Όταν εμείς εξακολουθούσαμε να γράφουμε στίχους
εκείνος διέκοπτε κι’ ανέβαινε στην αγχόνη. 

  


ΙΑΚΩΒΟΣ ΠΑΤΑΤΣΟΣ

Εμείς; Τι είμαστε εμείς;
Μπορεί να το διαβάσουμε με θλίψη (πολλή; Καλά, πολλή),
μπορεί να το συζητήσουμε με πόνο (αν και πόσο καιρό κι αυτό;)
μπορεί — οι πιο ευαίσθητοι — να τ᾽ αγρυπνήσουμε (αν και πόσες νύχτες;)
μα τίποτ᾽ άλλο.
Όλα τ᾽ άλλα είν᾽ της μητέρας του παιδιού.




Κώστας Μόντης



(Από το βιβλίο του “Στιγμές”, 1958)