Σε βρίσκει η ποίηση

Εκεί που αναγνωρίζεις πως δεν αγάπησες όσο σ' αγαπήσαν
πως ήθελες την απόλαυση μόνο για να την ξαναγευτείς
πως γύρευες περιπέτειες μόνο για τις αφηγείσαι αργότερα
πως μοιραζόσουν σε κομμάτια που λειτουργούσαν χωριστά
αναζητώντας τον μεγάλο έρωτα στην πολλαπλή εκδοχή του
πως κι αν τον συναντούσες είχες τόσα κενά, τόσες αντιδρομές
που σε βασάνιζε πιο πολύ απ' ό,τι η απουσία του
εκεί που τα χάνεις άμα ένα πάθος, ακόμη και φευγαλέο
ανατρέπει όσα είχες σιγουρευτεί πως τα ελέγχεις
που ψάχνεις να βρεις τι πράγματι έγινε
και η αγνοημένη ηδονή μεταμορφώθηκε σε μίσος
που δεν επιχειρείς να εξαγοράσεις, δεν αφήνεσαι να εξαγοραστείς
που υποκύπτεις, εκλιπαρείς, τα δίνεις όλα χωρίς επιφυλάξεις

που απαιτείς αποκλειστικότητα, βιαιοπραγείς από ζήλεια
που όλα σου παραδίδονται άνευ όρων, βέβαια στην αρχή
εκεί που φτάνεις να πιστεύεις πως οι έρωτες
μόνο μέσα στην επανάληψη μπορούν να επιζήσουν
κι απρόσμενα ένας έρωτας κορυφώνεται σε αγάπη
ενώ εσύ, το ίδιο απρόσμενα, προσπαθείς να πεις πως αγαπάς...

Εκεί απάνω σε βρίσκει η ποίηση.



Τίτος Πατρίκιος

(απόσπασμα από την ποιητική του συλλογή "Σε βρίσκει η ποίηση", Κίχλη, 2012)

Το γραφείο μου

Αυτό είναι το γραφείο που κάθομαι
κι αυτό είναι το γραφείο που τόσο αγαπώ
κι αυτή είναι η γραφομηχανή που κάθεται μπροστά μου
εκεί που χτες μόνο το σώμα σου καθότανε μπροστά μου
με τους ώμους του μαζεμένους σαν αρχαίος χορός
με τη γλώσσα του σαν βασιλιάς ν’ αυτοσχεδιάζει νόμους
με τη γλώσσα του σαν της γάτας ανοιχτά να γλείφει γάλα
με τη γλώσσα του…κι οι δυο μας περιελιγμένοι στη γλιστερή ζωή της.
Αυτά εχτές, την ημέρα εκείνη.

Αυτή ήταν η μέρα της γλώσσας σου
της γλώσσας σου που ηρθ’ απ’ τα χείλη σου,
που μου ανοίγουν, μισά ζώα, μισά πουλιά
μαγκωμένα στην εξώπορτα της καρδιάς σου.
Αυτή ήταν η μέρα που ακολούθησα του βασιλιά τις διαταγές
περνώντας απ’ τις κόκκινες και γαλάζιες φλέβες σου
τα χέρια μου κατέβαιναν τη ραχοκοκαλιά,
γοργά σαν το σωλήνα της φωτιάς
Τα χέρια μου στα πόδια σου ανάμεσα όπου αναδεικνύεις
την μέσα γνώση σου,
όπου ορυχεία διαμαντιών είναι θαμμένα
κι ανεβαίνουν για να θάψουν
ανεβαίνουν πιο απροσδόκητα κι απ’ αναστηλωμένη πόλη.


Ann Sexton

Να σου πω πως έχουν τα πράματα

ΔΙΚΟ ΤΗΣ


Να σου πω πως έχουν τα πράματα.

Κάθε που της μιλάω,
τρώω τα χέρια μου.

Όταν με βλέπεις γεμάτο σημάδια,
με το ταβάνι τα ‘λεγα
για κείνη.

Να σου πω πως έχουν τα πράματα.

Όταν σε δω,
θα δέσω πάνω σου τα μάτια μου,
να σε χορτάσω,
και θα σφίξω τα χείλη,
μην ακούσεις τ’ όνομά σου.

Θα οργώσει τη γλώσσα μου,
θα μου ματώσει τα ούλα,
θα σκαλίσει τον ουρανίσκο,
κι όπως γυρνάει στο στήθος,
θα γδάρει μια φορά ακόμα
τον οισοφάγο μου.

Όταν σε δω,
θα πιω τις βροχές,
θα δαγκώσω τα σύννεφα,
θ’ αγκαλιάσω τον ήλιο,
κι όταν εκείνος ξαπλώσει,
θα δέσω τα παπούτσια σου
μ’ αχτίδες της σελήνης για κορδόνια.

Κι αν μου γελάσεις,
θα δαγκώσω ξανά το κάτω χείλος,
στο σημείο το ίδιο,
να ‘χω επάνω μου
ουλή που να σου ανήκει.

Να σε φοράω.

Κι εσύ να με τραβάς,
κάθε που αλλάζει ο καιρός.



ΤΟ ΧΡΩΣΤΑΩ


Ορίστε:

Ο χρόνος,
διαφέρει στο ζύγισμα.
Κι όλοι,
εμπιστεύονται
το δικό τους καντάρι.

Ο χρόνος,
μοιράζεται
στα μάτια ανάμεσα.
Και πίσω τους.

Κι έχεις γαμώ,
το πιο όμορφο σχήμα,
που είδα ποτέ μου.

Εφόσον έχασα,
πρέπει να μάθω
το χρόνο το δικό σου.

Έχει μέρες που
για σένα κοιμάμαι.

Για να σε βλέπω,
να σε φωνάζω να ‘ρχεσαι.
Και για να περνούν.

Οι ώρες που λείπεις.

Κι όταν μου λείπεις,
ο δικός μου ο χρόνος,
όλο με στήνει.

Στον καναπέ αποκοιμιέται
ο μπάσταρδος.



Ο ΛΟΓΙΣΤΗΣ


Και κάπως έτσι, άρχισε ο Μάρτης ο δικός μου.

Βρέχει μέρες.
Τις σταγόνες
τις άκουγες.
Κι αν δεν έτρεμα,
θα τις μετρούσα κιόλας.
Να σου φέρω,
σ’ αριθμούς και νούμερα,
πόσες φορές
είχες στις τσέπες σου
τα κλειδιά
του κόσμου μου.



ΕΣΥ ΕΚΕΙ


Αυτή τη φορά, ας μιλήσουμε για επιλογές. Ζωής.

Μα αλήθεια,
θα περάσεις τα χρόνια σου
ποτισμένη από ομίχλη,
μ’ έξωση απ’ τον παράδεισο
στα χέρια και τα μάγουλα;

Γάμα τον σπιτονοικοκύρη σου.
Σβήνε τα φώτα όταν κοντεύει,
και πες μου μόνο,
πως γίνεται
ν’ αλλάζεις τον ήλιο τον δικό μας
για έναν
που δεν σε ζεσταίνει.

Μέσα κι έξω.



Κωνσταντίνος Παπαπρίλης Πανάτσας

(αναδημοσίευση από το http://word.youropia.gr/authors.php?id=7)

Τα νέα μου

Κατά τα άλλα, τρώω περγαμόντο για να ξημερώσει.

Και γράφω ποιήματα για να ερωτεύομαι σωστά.



Οδυσσέας Ελύτης

(απόσπασμα από την ποιητική του συλλογή "Εκ του πλησίον", Ίκαρος, 1999)

Ο κήπος, η γυναίκα και το νερό

Ο ΚΗΠΟΣ

Επέστρεφε στον ύπνο του συχνά
έψαχνε τα τοιχώματα
τα σκοτεινά της νύχτας

μισά κομμάτια

εύρισκε παλιούς πετάμενους καιρούς
στενές εικόνες
παιδί θυμόταν βρέφος
πως από τότε που μου πάγωσαν τα μάτια
πως είμαι ήδη
εφτά ημερών καιρός

ως τώρα μισό φεγγάρι φως

βγαίνει λουσμένο πιο λευκό
μυρίζει κήπο κι ευωδιάζει δάκρυ
μαζεύει τα μεσάνυχτα
τινάζει τ’ αξημέρωτα κι ανοίγει
να φυσήξουν τα σκοτάδια

πρόλαβα να μείνω ημιτελής

ως τώρα ακόμα κι έρχονται
ως τώρα πάντα και φυσούν
περνούν κλειστά κι ανοίγουν να φανούν
μπροστά, ψηλά και πάνω μου τα βάθη.



Η ΓΥΝΑΙΚΑ που ακούει τις βροχές

άπλωνε ψηλά
τα μαλλιά της στο παράθυρο
η γυναίκα που ακούει τις βροχές
τίναζε τα μαλλιά της κι άκουγε
τα πήλινα νερά σπασμένα

δρόμοι σκυφτοί αδιάβατοι καιροί
τέντωνε την απόσταση να φτάσει
να περάσει το κατώφλι ο πνιγμένος
στέγη στενή
ανάσαινε το δώμα να ψηλώσει
να χωρέσει το θαμμένο χώμα της αυλής

χαμένοι ποταμοί

μάζευε τους ίσκιους της κοντά
στόλιζε χόρτο το κορμί της να τ’ ανάψει
να κάψει πάνω της θολό το νερό λειωμένο

στεχνός αχός
τόση πλημμύρα ακούστηκε
κι έσταξε μόνο στάχτη



Η ΑΠΟΤΕΦΡΩΣΗ της λίμνης

αφυδάτωσε τον αέρα και τον άδειασε

τώρα που ρίξανε τους ουρανούς
που στερέψαν
τους παλιούς ανθρώπους του νερού
τώρα που κάψανε και σκόρπισαν
χαμένους τους ανέμους
ακούγονται κάτω να σπαράσσουν
τα όσα θαμμένα σώθηκαν
αυτά που μόνο βρέθηκαν

τα οστά και το αλάτι



Η ΕΠΑΡΚΕΙΑ της παλίρροιας

ότι ακόμα απομένει
ακουμπά στο διάβα του ελάχιστου λευκού
για την απόδειξη της καθαρότητας σαν ησυχία

σαν αγωνία, σαν παλίρροια πυρετού
η πληρότητα υπομένει την πλημμύρα
όταν αδειάζει η θάλασσα την ώρα
όταν η μνήμη τ’ ουρανού στερεύει
και ο κόπος εξαντλείται στην αλμύρα




Άντης Ιωαννίδης

Μία νέα γεωμετρία

Κάποτε ανέλαβα μίαν αποστολή.
Να ταξιδέψω μέχρι την άκρια της πόλης.
Να βρω τι κρύβεται εκεί, στου ορίζοντά μου το τελείωμα.
Να ανακαλύψω μια νέα γεωμετρία.
Τα εμπόδια υπήρξανε πολλά.
Όχι, δεν ήταν μια εύκολη διαδρομή.
Ίσως και να έφταιξα εγώ, που διάλεξα την πιο ανασφαλή πορεία.
Οι πειρασμοί ατέλειωτοι.
Κι από όλους τους, ίσως ο πιο επικίνδυνος, εκείνος της απώλειας.
Όχι, δεν είναι που φοβήθηκα μήπως θελήσω τον δρόμο μου να χάσω.
Τον δρόμο αυτόν μόνος μου τον σχεδίασα.
Και είχα φροντίσει, ευτυχώς, το σχέδιο να το αποστηθίσω.
Και να ήθελα να τον απαρνηθώ, ήτανε πρακτικώς αδύνατο.
Και έτσι, κάποια στιγμή κατόρθωσα στον στόχο μου να φτάσω.
Μην με ρωτήσεις πόσος χρόνος χρειάστηκε για αυτό.
Έτσι κι αλλιώς, δεν έχουμε κοινές μονάδες μέτρησης - δεν θα με καταλάβεις.
Το θέμα είναι ότι έφτασα.
Έφτασα έξω από το σπίτι σου.
Ναι, εσύ είσαι το θέμα.
Μην μπεις στον κόπο να κατέβεις ως την είσοδο – δεν έχω κάτι να σου πω.
Και μόνο που έφτασα ως εδώ, και μόνο που σε ανακάλυψα, φτάνει και περισσεύει.
Δεν έχω να αποδείξω τίποτα – δεν ήρθα να σε πείσω.
Δεν έχω ανάγκη από επιχειρήματα.
Εγώ είμαι το επιχείρημα.


Γιάννης Αντάμης

(απόσπασμα από το βιβλίο του "Geometropolis", Dreamtigers, Νοέμβριος 2014) 

Αυτό και άλλα του βιβλία μπορείτε να βρείτε στο http://dreamtigers.gr/

Περί συναντήσεων

Η ΓΕΦΥΡΑ

Κανένας μας δεν ήξερε

αν η γέφυρα είχε γκρεμιστεί

ή αν είχε μείνει μισοτελειωμένη.

Κι εμείς και οι απέναντι

φτάνουμε ώς τις κομμένες άκρες της

να κοιταχτούμε από μακριά

να κοιτάξουμε την άβυσσο.

Δίχως αγγίγματα, 

δίχως περιπτύξεις

συναντιόμαστε με τη μνήμη.

ΒΟΡΙΝΑ ΠΑΡΑΠΟΝΑ

Συναντιόμαστε σαν τα παγόβουνα,
όχι επειδή έχουμε πια παγώσει,
αλλά γιατί από τα όσα δείχνουμε
κρύβουμε ακόμα περισσότερα
κάτω από την επιφάνεια του νερού.

ΣΥΝΤΑΝΤΗΣΗ

Συναντηθήκαμε ισότιμοι κι απλοί

κυρίαρχος ή σκλάβος δεν υπήρξε.
Όλα έγιναν με τέλεια συντομία
ώσπου ξανατραβήξαμε τους χωριστούς μας δρόμους.
Σαν στιγμιαίο όνειρο της μέρας
που θα συναντηθούν
ο άντρας κι η γυναίκα.

Η ΠΡΟΒΛΕΨΗ

Όλα έγιναν ακριβώς όπως τα πρόβλεψα.
Συναντηθήκαμε σαν ξένοι.

Ίσως να γίναν όλα έτσι
επειδή τα πρόβλεψα.



Τίτος Πατρίκιος