Είμαι εδώ

Ήμουν από πριν εδώ
Στο πρώτο μελανό κλάμα
Στη μπουκιά αεροπλανάκι
Στην κορνίζα του νηπιαγωγείου με τα αραιά δόντια
Στην πίεση απ' τα σιδεράκια
Στο λυσάρι που έβαζες-έβγαζες απ' το ράφι
Στη φωνή της μαμάς στο "Πρόσεχε" που έγινε γύψος και στο "έλα 11:30" που το 'κανες 3 το χάραμα
Στο πρόσωπο όλων των κοριτσιών σου
Στην τάβλα και στην καύλα του κρεβατιού
Στη μόνη στήλη του φωτός που μπαίνει απ' το παράθυρο
Στα στοιβαγμένα ρούχα του πατώματος
Στο ευπειθώς αναφέρω
Στο ξυπνητήρι στις 6:00 το πρωί
Στα 600 χιλιόμετρα μακριά
Στην κολόνια
Στο δέρμα
και στο αίμα σου.


Μ.Σ.

Φωτογραφία 1948 - Ποιήματα 2013

Για τη Μύριαμ

εννοείται

Κρατώ λουλούδι μάλλον.

Παράξενο.

   Φαίνετ’ απ’ τη ζωή μου

   πέρασε κήπος κάποτε.

   

Στο άλλο χέρι

κρατώ πέτρα.

Με χάρη και έπαρση.

Υπόνοια καμιά

ό,τι προειδοποιούμαι γι’ αλλοιώσεις,

προγεύομαι άμυνες.

Φαίνετ’ απ’ τη ζωή μου

πέρασε άγνοια κάποτε.

Χαμογελώ.

Η καμπύλη του χαμόγελου,
το κοίλο αυτής της διαθέσεως,
μοιάζει με τόξο καλά τεντωμένο,
έτοιμο.
Φαίνετ’ άπ’ τη ζωή μου
πέρασε στόχος κάποτε.
Και προδιάθεση νίκης.

Το βλέμμα βυθισμένο στο προπατορικό αμάρτημα:

τον απαγορευμένο καρπό της προσδοκίας γεύεται.
Φαίνετ’ απ’ τη ζωή μου πέρασε πίστη κάποτε.

Η σκιά μου, παιχνίδι του ήλιου μόνο.
Φοράει στολή δισταγμού.
Δεν έχει ακόμα προφθάσει να είναι
σύντροφος μου ή καταδότης.
Φαίνετ’ απ’ τη ζωή μου
πέρασ’ επάρκεια κάποτε.

Συ δε φαίνεσαι.

Όμως για να υπάρχει γκρεμός στο τοπίο,

για να ‘χω σταθεί στην άκρη του

κρατώντας λουλούδι

και χαμογελώντας,

θα πει πως οπού να ‘ναι έρχεσαι.

Φαίνετ’ απ’ τη ζωή μου

ζωή πέρασε κάποτε.

Κική Δημουλά

(ποίημα από το βιβλίο της "Το λίγο του κόσμου", 1971)

*Οι φωτογραφίες είναι της Μύριαμ Ψυρίδου τραβηγμένες σε διάφορες στιγμές της στην Φιλανδία.