Το νερό των Σταγιατών

(...)
Κυλάει στις πέτρες και στο χώμα τρέχει, 

κορμούς ποτίζει και κορμάκια βρέχει 

κορίτσια, αγόρια, καρυδιές ελιές, πλατάνια 

και οξιές κορμούς ποτίζει και κορμάκια βρέχει.

Απ’ των αιώνων τη πηγή κατρακυλά 

δροσίζει το αύριο και το υπόσχεται ξανά 

μα εδώ και τώρα το νερό μέσα απ’ τη χούφτα σου θα πιω

ζωή να γίνει η ζωή σε μια γουλιά.

(...)

Αλκίνοος Ιωαννίδης

Τα φύλλα της καρδιάς

Τούτη η στάχτη που τη σέρνει ο βοριάς
ήταν κάποτε τα φύλλα της καρδιάς,
που τα μάρανε η μαύρη ξενιτιά
κι η αγάπη σου τα πήρε στη φωτιά.

Μη καλέ μου μη ζητάς απ’ το βοριά
τη συμπόνια απ’ τη δόλια μου καρδιά
ένα δέντρο που το κάψαν κεραυνοί
δεν ανθίζει, δε φοβάται, δεν πονεί.

Τούτη η στάχτη που τη σέρνει ο βοριάς
ήταν κάποτε τα φύλλα της καρδιάς,
άφησε την στα σοκάκια να χαθεί
πόσο πόνεσα ποτέ μη μαθευτεί.






Λευτέρης Παπαδόπουλος

Διαβάτη, δεν υπάρχει δρόμος

Όλα περνούν κι όλα μένουν,
αλλά δικό μας είναι το να περνάμε
να περνάμε κάνοντας δρόμους,
δρόμους πάνω στη θάλασσα.

Ποτέ δεν κυνήγησα τη δόξα,
ούτε ν’ αφήσω στη μνήμη
των ανθρώπων το τραγούδι μου.

Εγώ αγαπώ τους ανεπαίσθητους κόσμους,
τους αβαρείς και αβρούς,
σαν σαπουνόφουσκες.

Μ’ αρέσει να τους βλέπω να ζωγραφίζονται
από ήλιο και πορφύρα, να πετάνε
κάτω από το γαλανό ουρανό, να πάλλουν
κι αμέσως να σπάνε

Ποτέ δεν κυνήγησα τη δόξα

Διαβάτη, τα ίχνη σου είναι
μόνο ο δρόμος και τίποτε άλλο

Διαβάτη δεν υπάρχει δρόμος,
ο δρόμος γίνεται βαδίζοντας

Βαδίζοντας γίνεται ο δρόμος
και γυρίζοντας το βλέμμα πίσω
φαίνεται το μονοπάτι
που ποτέ δε θα ξαναπατήσεις

Διαβάτη δεν υπάρχει δρόμος
μόνο απόνερα στη θάλασσα.

Antonio Machado

Μη μου μιλάς

Μη μου μιλάς απόψε μη,
γιατί ακούω μια φωνή που κάτι μου θυμίζει.
Δε θέλω ούτε μουσική
βάλε μου λίγη σιωπή και άσ’ τη να γυρίζει.
Σαν κάτι να’ πιασα και σαν
ν’ ανάβει μέσα μου καντράν με μια θαμπή λυχνία.
Ψίθυρος έρχεται βαθύς,
λόγια και μάγια της βροχής από παλιά ταινία.

Μη μου μιλάς απόψε μη,
ας κάνουμε μια δοκιμή να δούμε τι θα γίνει,
κλείσε τα φώτα, το νερό,
κλείσε την τράπουλα ταρώ και παίρνω την ευθύνη.
Το μέλλον είναι ορατό,
κατέβασε τον γενικό να σταματήσουν όλα,
τραγούδια και πολιτικές,
δηλώσεις και στατιστικές, κι ας γίνει καραμπόλα.

Μέσα στη σύγχυση αυτή
Μπορεί να χάσω το’ να αυτί, σαν τον παλιό ζωγράφο,
Μπορεί κι εγώ να τρελαθώ,
Στα ηλιοτρόπια να χαθώ και πια να μη σου γράφω.
Μη μου μιλάς απόψε μη,
γιατί ακούω μια φωνή που κάτι μου θυμίζει.
Δε θέλω ούτε μουσική
βάλε μου λίγη σιωπή και άσ’ τη να γυρίζει.

Μιχάλης Γκανάς

(μελοποιημένο ποίημα από το βιβλίο "Ταγκό για τρεις", Μελάνι, 2012)

Μέσα στις θαλασσινές σπηλιές

Μέσα στις θαλασσινές σπηλιές

υπάρχει μια δίψα υπάρχει μια αγάπη

υπάρχει μια έκσταση,

όλα σκληρά σαν τα κοχύλια

μπορείς να τα κρατήσεις στην παλάμη σου.

Μέσα στις θαλασσινές σπηλιές

μέρες ολόκληρες σε κοίταζα στα μάτια

και δε σε γνώριζα μήτε με γνώριζες.

Γιώργος Σεφέρης

(από το βιβλίο "Τετράδιο Γυμνασμάτων/Σχέδια για ένα καλοκαίρι" Ίκαρος, 1993)

Μυστικό τοπίο

Σαν το παράπονο στη φράση: Εδώ και τώρα
Σαν το σπασμένο φαρμακείο στις δύο η ώρα
Σαν το καμένο το γήπεδο,
σαν το αμόκ της μηχανής σου
μέσα απ' τις βιτρίνας τα θρύψαλα
ακούω τη ψυχή σου

Κι όπως σ' ένα τοπίο μυστικό,
αντικριστά στο κήτος
έτσι μια ευλογία που αγνοώ,
με κρατάει στο δικό σου το μήκος

(...)

Μες της αυγής το μισόφωτο
σβήνω μίλια γραμμένης ύλης
να βρεις τη σελίδα κατάλευκη
να μπεις και ν' ανατείλεις

Μ' ένα παρανάλωμα παντού,
στη Θεϊκή σου αλήθεια
σαν φωτογραφία ενός παιδιού που μου λέει:
Αναγνώστη βοήθεια

(...)

Όλα διαβήκαν απ' τις γλώσσες τις στραγγαλίστριες
Κι όμως εγώ σ' αφουγκράστηκα
σαν λεξούλα ενός αγνώστου
κι όχι σαν μέρος του λόγου τους
και του δικού τους πόστου

Για να σ' αγκαλιάσω με καημό
και τόσο να σε νιώσω
Όσο είναι τοπίο μυστικό τούτο εδώ
που ποθώ ν' αποδώσω



Διονύσης Σαββόπουλος

(από τον δίσκο του "Τραπεζάκια έξω", Lyra, 1983)

Ο δρόμος του σ' αγάπω

στον αγαπημένο Kirk μου

Ποτέ από τη λεωφόρο,
πάντοτε απ’ την ατραπό
περνά ο δρόμος
που οδηγεί στο σ’ αγαπώ

Στο δρόμο για το φέγγον όρος
εθελουσίως ασκητές
Έτσι γαμεί η Λεωφόρος
Έτσι αγαπάνε οι ποιητές



Κώστας Θεοδωρόπουλος

(απόσπασμα από τα τραγούδια Ντέρμπι/Χουλιγκανς, μουσική και ερμηνεία Ορφέας Περίδης)

Ο Νάκος φιγουρίνι

Πάσχα στο χωριό συγκέντρωση μετοίκων

(...)

Πόζα και λουστρίνι

(...)

Εδώ οι χωριανοί μου δεν βοηθάνε άλλον
Σκούριασαν τα χέρια, βρήκα άλλους τρόπους
Είπα να χαθώ το τέλος μου να βάλω
Λίγο ακόμα επάνω τρέλα μου σε φτάνω.

Νίκος Ζούδιαρης

(τραγούδι "Ζήνωνος", μουσική-στίχοι Νίκος Ζούδιαρης, ερμηνεία Αλκίνοος Ιωαννίδης, δίσκος "Στην αγορά του κόσμου", PolyGram, 1993)

Κάποιοι σε είπανε ζωή

Τυφλοί προφήτες σε είχανε
φωτιά μεσ' στο σκοτάδι
για σένα κόλαστήκανε
σοφοί και ασκητές

Στο στήθος τους σε χάραξαν
παράδεισου σημάδι
και σου μιλούσανε κρυφά
Άραβες πειρατές

Κάποιοι σε είπανε ζωή
Ιερουσαλήμ και Μέκκα
κι άλλοι σε είπαν θάνατο
κι εγώ απλά γυναίκα

Στην Αίγυπτο σου στρώσανε
στα πόδια σου τον Νείλο
σου είπαν λόγια που θεοί
μονάχα τα ακούν

Οι Φοίνικες σε λάτρεψαν
σε πέτρα και σε ξύλο
κι από μακριά σου φέρανε
κοράλλια που μιλούν


Μπάμπης Αναγιωτός

(το τραγούδι με τίτλο Γυναίκα ανήκει στο δίσκο "Του έρωτα το φως", Ακτή, 2000)

(μουσική: Βάσος Αργυρίδης, ερμηνεία: Κώστας Μακεδόνας)

Εκ του οράν το εράν

τσέλο: Γιώργος Καλούδης

χορός: Εύη Χατζάκη, Γιώργος Καλούδης

(απόσπασμα από την παράσταση "Ρέει το γάλα, ρέει το μέλι", Τεχνόπολις, Αθήνα, Ιούλιος, 2003)

Με πλάθεις

(...)

Κι ήρθες στο τίποτα σαν φως
αρχάγγελος ταξιάρχης
και γκρέμισες τοίχους και αυλές

Ξεκλείδωτη όλη η Γη
φτάνει που υπάρχεις
και ρίχνεις το βλέμμα εδώ κι εκεί

Είμαι μια χούφτα γη

Στα χέρια σου με πλάθεις
και χτίζουμε μαζί τον άδειο κόσμο απ’ την αρχή

Αλκίνοος Ιωαννίδης

(απόσπασμα από το τραγούδι Μια χούφτα γη που ανήκει στον τελευταίο προσωπικό του δίσκο "Μικρή βαλίτσα", Cobalt Music, 2014)

Η μέρα που θα 'ρθει

(...)
Η μέρα θα ‘ρθει
Κι αν έχω φύγει αυτή θα ‘ρθεί, τεράστια κι ήσυχη

Τότε –τώρα θα ‘ναι–
θα γονατίσει το θεριό
θα γύρει να λιαστεί ανάσκελο το σκότος
θ’ απαλλαγεί το μίσος απ’ το μίσος, η σφαίρα από τον στόχο
θα χαωθεί η τάξη της φρίκης
κι ο νόμος, ανάγκη της αποτυχίας μας, θα σβήσει

Θ’ ανοίξει το κελί, θ’ αλαφρύνει το πάτημα χωρίς την αλυσίδα
θα λιώσουν η σημαία και το σκήπτρο
θα γίνει το σπαθί νερό κι η δίψα παραμύθι

Κι αν είμαστε - κι αν είμαι λίγος κι υποτακτικός
μια μέρα, γιατί η μέρα θα ‘ρθει
κάποιοι, εμείς θα είναι
θα σταθούν
συνείδηση μες στα αίματα
να πουν σε όλους και σ’ εμάς, για όλους εμάς

Συγνώμη

Κι όταν μεγάλα τραγουδήσουν
το ασήμαντο νυχτερινό τραγούδι της σιωπής μας
θα φέξει επιτέλους το ξημέρωμα

μιας νέας τραγωδίας

Αλκίνοος Ιωαννίδης

(από τον δίσκο του "Μικρή Βαλίτσα" που μόλις κυκλοφόρησε από την Cobalt Music)

https://www.youtube.com/watch?v=BKUva_izfR8

Πάντα θα ξημερώνει

Αν έχεις δόντι του φονιά και γούστα ματωμένα

αν μαύρισες τον ουρανό και θες να φας και μένα

Μέσα στην καταιγίδα

Θα γίνω αγκάθι στο λαιμό σου, σκόνη μες στο μάτι

μέσα στο αυτί σου ψίθυρος και σύγκρυο στην πλάτη

στην σιγουριά σου αγκίδα

Πάντα θα ξημερώνει

Σκοτάδι αν είσαι αφέγγαρο, λεπίδι δίχως πόνο

δύναμη δίχως όνειρο,ταξίδι δίχως δρόμο

οργή χωρίς καθρέφτη

Θα γίνω μέρα που θα 'ρθει και άνοιξη στο λουλούδι

μες στο γκρεμό σου αντίλαλος και πιο βαθύ τραγούδι

στην μαχαιριά που πέφτει

Πάντα θα ξημερώνει

Τί είναι ζωή; Τί μη ζωή; Και τί το ανάμεσό τους;

Ένα φωσάκι αγέννητο μες στην καρδιά του σκότους

Πάντα θα ξημερώνει

Αλκίνοος Ιωαννίδης

(τραγούδι από το νέο του δίσκο " Μικρή Βαλίτσα" που θα κυκλοφορήσει στις 27 Οκτωβρίου)

Θεία Μετάληψη σάρκας

Θα μεταλάβω με νερό θαλασσινό
στάλα τη στάλα συναγμένο απ’ το κορμί σου
σε τάσι αρχαίο, μπακιρένιο αλγερινό,
που κοινωνούσαν πειρατές πριν πολεμήσουν.

Νίκος Καββαδίας

(απόσπασμα από το ποίημά του με τίτλο "Φάτα Μοργκάνα")

Χρόνια πολλά!

Άξιζε να ζήσω να σε δω.


Αλκίνοος Ιωαννίδης

Άγιος Υάκινθος

Ὑακίνθῳ σήμερον...

Ο Άγιος Υάκινθος ξυπνάει τα μεσημέρια
Παίρνει την Κρήτη στα φτερά, τον έρωτα στα χέρια
Κατηφορίζει το βουνό, το μονοπάτι παίρνει
Κι ο ήλιος μόλις τον κοιτά χαμογελά και γέρνει

Ο Άγιος Υάκινθος ανοίγει παραθύρια
Σμίγει τα στήθια, τα κορμιά, και χτίζει τα γιοφύρια
Ν' αγαπηθούν οι άνθρωποι, να ομορφύνει ο κόσμος
Ν' ανθίσει ο βασιλικός, η ρίγανη, κι ο δυόσμος

Ο Άγιος Υάκινθος ξυπνάει στον Ψηλορείτη
Να 'ρχότανε να πέρναγε κι απ' το δικό σου σπίτι
Να σου 'φερνε, να σου 'λεγε τον άγιο έρωτά του
Να ξύπναγες απ'την αρχή, να 'ρχόσουνα κοντά του


Αλκίνοος Ιωαννίδης

Το μπλουζ του αποχωρισμού

Απόψε τόσο μόνος να `μαι
και 'συ να λείπεις μακριά
Σαν να `ναι τώρα το θυμάμαι
το τελευταίο όταν μου πες έχε γεια

Ήτανε τρεις θυμάμαι Απρίλη
κάποια Δευτέρα ερωτική
κι ήτανε κάπου προς το δείλι
όταν δακρύσαμε στο τελευταίο φιλί

Μεγάλωσες μες στα σαλόνια και έμαθες
στο πάρκο μες τα περιστέρια
Με τον αλήτη που `μπλεξες τι γύρευες
αφρόψαρο στα φουσκονέρια

Κάποτε κύλαγε το αίμα
μέσα στις φλέβες μας καυτό
Τώρα συμβόλαιο με το ψέμα
έχουμε κάνει εσύ εκεί και 'γω εδώ

Μα αυτή τη νύχτα ώρα μια
όπου κι αν είσαι θα αισθανθείς
το κάλεσμα μου σαν μια υποψία
μες στο σκοτάδι στα τυφλά να σε καλεί

Μεγάλωσες μες στα σαλόνια και έμαθες
στο πάρκο μες τα περιστέρια
Με τον αλήτη που `μπλεξες τι γύρευες
αφρόψαρο στα φουσκονέρια



Παύλος Σιδηρόπουλος

Perfect day

Just a perfect day
drink Sangria in the park
And then later
when it gets dark, we go home

Just a perfect day
feed animals in the zoo
Then later
a movie, too, and then home

Oh, it's such a perfect day
I'm glad I spend it with you
Oh, such a perfect day
You just keep me hanging on
You just keep me hanging on

Just a perfect day
problems all left alone
Weekenders on our own
it's such fun

Just a perfect day
you made me forget myself
I thought I was
someone else, someone good

Oh, it's such a perfect day
I'm glad I spent it with you
Oh, such a perfect day
You just keep me hanging on
You just keep me hanging on

You're going to reap just what you sow
You're going to reap just what you sow
You're going to reap just what you sow
You're going to reap just what you sow


Lou Reed

Εκλογές

Θάλασσα στη Λάρισα
σιδηρόδρομο στην Κρήτη
όχι τρύπες στις δεκάρες
έρχονται εκλογές

Πέσε μόνος σου αρχηγέ
απ’ το προεκλογικό μπαλκόνι
κι ό,τι μας ενώνει
είναι αυτό που δε θα γίνει ποτέ

Αν δε βγείτε πρώτο κόμμα
το ίδιο βράδυ Κυριακής
θα καείτε ζωντανοί
σαν λαμπάδες στις κολώνες της ΔΕΗ
κι αν δε βγούμε πρώτοι εμείς
το ίδιο βράδυ Κυριακής
να μας τρώνε τα λιοντάρια
στον ιππόδρομο με βάρδια

Έργα στις οδούς
θέσεις και μισθοί, αυξήσεις
εντυπώσεις, υποσχέσεις
έρχονται εκλογές

Κάθε τέσσερα χρονάκια
μία Κυριακή πολίτες
κι ό,τι δεν τους είπες
γράψ'το στο ψηφοδέλτιο κι εσύ
κι όχι να λες:

Αν δε βγείτε πρώτο κόμμα
το ίδιο βράδυ Κυριακής
θα καείτε ζωντανοί
σαν λαμπάδες στις κολώνες της ΔΕΗ
κι αν δε βγούμε πρώτοι εμείς
το ίδιο βράδυ Κυριακής
να μας τρώνε τα λιοντάρια
στον ιππόδρομο με βάρδια

Κάθε τέσσερα χρονάκια
μία Κυριακή πολίτες
κι ό,τι δεν τους είπες
γράψ'το στο ψηφοδέλτιο κι εσύ

Ορφέας Περίδης

(το τραγούδι αυτό ανήκει στο δίσκο "Αχ ψυχή μου φαντασμένη", Ακτή, 1993)

Πιο πολύ

Να μ' αγαπάς σαν ποταμός
που τρέχει στον γκρεμό,
στα βράχια του να τσακιστεί,
να γίνει καταρράκτης.

Όπως το ρέμα το βαθύ
που βράζει από θυμό
και να το πάψει δεν μπορεί
της μοίρας του ο φράχτης

Μα πιο πολύ να με μισείς
σαν φοβισμένο χέρι
που 'χει δικό του και κρατά
το δίκοπο μαχαίρι

Να μ' αγαπάς σαν δυνατή
κι αχόρταγη φωτιά,
που καίει κι ονειρεύεται
τα λαβωμένα δέντρα.

Σαν τον αέρα τον τρελό
που νύχτα τραγουδά,
που πολεμάει τα βουνά
και πελεκάει την πέτρα

Μα πιο πολύ να με μισείς
σαν αγριεμένο χέρι
που πια δε βρίσκει πουθενά
το δίκοπο μαχαίρι.


Δημήτρης Παπαχαραλάμπους

(η μουσική του παραπάνω τραγουδιού ανήκει στο Νίκο Παραουλάκη και η ερμηνεία του στον Αλκίνοο Ιωαννίδη)

https://www.youtube.com/watch?v=ACEjqXk_ZJY&feature=share