Κλάσμα

(απόσπασμα από την ταινία "Έτερος Εγώ" του Σωτήρη Τσαφούλια)

Εκεί

Όπου και αν με πήγαν οι θεωρίες μου, βρήκα ότι ένας ποιητής ήδη είχε πάει εκεί.




Sigmund Freud

Πάτερ

Κάθε μέρα λες "Πάτερ ημών" και κάθε μέρα ζεις σαν ορφανός.



Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος

Δεδομένο

Έρθεις δεν έρθεις, θα σ' αγκαλιάζω.




Κωστής Παλαμάς

Η αγκαλιά σου φάρμακο

Μάλλον είναι πιο εύκολο να σου πω, πονάω εδώ και εκεί στο σώμα μου, παρά να σου πω "πάρε με στην αγκαλιά σου θέλω να κλάψω".



Αλέξανδρος Λουπασάκης


(από τα Μαθήματα Χαρούμενης Ιατρικής του)

Μυρωδιά

 

                            

    

Τί μυρίζει η ψυχή σου;

Ερασιτέχνης Άνθρωπος

Τί είναι η "χημεία" στις σχέσεις;

Ο εγκέφαλός μας αναγνωρίζει κάτι το γνώριμο στον άνθρωπο απέναντί μας. Έχουμε ένα πραγματικά αξιοθαύμαστο μηχανισμό αναγνώρισης μοτίβων μέσα στο κεφάλι μας και ενεργοποιείται παράγοντας τα χημικά που προκαλούν ευχαρίστηση (ντοπαμίνη, σεροτονίνη) όταν αναγνωρίζει ένα μοτίβο που του είναι γνώριμο παλιά. Πόσο παλιά; Από τότε που κάναμε τις πρώτες μας σχέσεις σαν μικρά παιδιά με τους γονείς μας, (και μετέπειτα με τα αδέρφια μας, τους θείους μας, τους δασκάλους μας στο σχολείο). 

Ερωτευόμαστε το γνώριμο, όχι το ευχάριστο. Όσο παράλογο και αν ακούγεται αυτό, είναι εντούτοις ψυχολογικό.

Κοιτάξτε γύρω σας και θα δείτε την αλήθεια αυτού του ισχυρισμού. Πόσοι άνθρωποι δεν ερωτεύονται τα "λάθος" άτομα και υποφέρουν εξαιτίας τους. Πόσοι άνθρωποι δεν πονάνε λόγω του έρωτα. Αν ερωτευόμασταν το "ευχάριστο" αυτό δε θα συνέβαινε ποτέ. 

Άρα κάτι άλλο συμβαίνει.

Βασάνισέ με όπως έχω μάθει να βασανίζομαι.

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Αλαίν ντε Μποτόν ερωτευόμαστε αυτόν που μας κάνει να υποφέρουμε όπως υποφέραμε στις σχέσεις μας όταν ήμασταν μικροί. 

Στην ουσία ερωτευόμαστε συναισθηματικά σενάρια και όχι ανθρώπους. Είμαστε εθισμένοι σε ένα είδος σχέσης και όχι σε ένα τύπο ανθρώπου. 

Δεν έχει σημασία αν βγάζει νόημα. Ο εγκέφαλός μας, το συναίσθημά μας, η καρδιά μας δε λειτουργεί με βάση τη λογική. Λειτουργεί με βάση το γνώριμο. Γι' αυτό θέλει να επαναλαμβάνει διαρκώς τα ίδια πράγματα γιατί εκεί νιώθει οικεία. Αυτόν τον τύπο σχέσης νιώθει ότι μπορεί να διαχειριστεί ψυχικά. Όσο δυσάρεστος και αν είναι.

Ο φόβος του αγνώστου είναι πολύ ισχυρότερος από τον πόνο του οικείου.



Δημήτρης Φλαμούρης
(μαθητικός-ψυχολόγος)

Πολύτιμο βάζο ή κανάτα;

Το να εξαναγκάζεις ένα άτομο με υψηλά και σπάνια πνευματικά χαρίσματα να ασκήσει ένα επάγγελμα απλώς χρήσιμο, είναι σα να χρησιμοποιείς ένα πολύτιμο βάζο, διακοσμημένο με την ωραιότερη ζωγραφική, σαν κανάτα για την κουζίνα.

Σοπενχάουερ

Καρφί-φιλί

- Ποιο καρφί σε πόνεσε πιο πολύ;
- Το φίλημα του Ιούδα.


Ιησούς

Ταλαιπωρία

Ω Ταλαιπωρία!
Έναν άνθρωπο ζητώ να μιλήσω και δεν βρίσκω.




Αββάς Σισώης



(Από το "Γεροντικό")

Αναπηρική

Η σύνταξη στην αγάπη ήταν πάντα αναπηρική.

Σταύρος Σταυρόπουλος

83 ετών και 364 ημερών

Υπάρχει κάτι που πιστεύετε ότι θα συμβεί στο μέλλον και λυπάστε που δεν θα το δείτε;
«Το καθετί. Και το πιο βρώμικο. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί παύουμε να ζούμε. Πού σκόνταψε η φύση και δεν προέβλεψε οι άνθρωποι να ζουν για πάντα. Ή όσο ζουν γιατί δεν είναι νέοι; Γιατί πρέπει να γίνεται αυτή η απογοητευτική αλλοίωση που στέλνει οικειοθελώς τον άνθρωπο στον θάνατο; Εκεί είμαι μέχρι αφέλειας έκπληκτη. Υπολόγισε η φύση ότι η Γη δεν θα μπορέσει να σηκώσει το βάρος μιας αθανασίας;».


Όμως πόσα σπουδαία πράγματα θα χάναμε χωρίς τον φόβο του θανάτου;
«Γι' αυτό γράφουμε ποιήματα, μουσική. Το κίνητρο είναι ότι η ζωή τελειώνει»


Μοιάζει σαν να μην υπήρξατε ποτέ παιδί, και χωρίς σχέση με την ποίηση.
«Δεν υπήρξα πράγματι παιδί με την έννοια ότι δεν ήμουν ποτέ χαρούμενη. Ημουν πολύ μελαγχολικό παιδί. Αν αυτό είναι προεόρτιο ποίησης, ναι. Που μπορεί να είναι, κάλλιστα. Ουδείς ευτυχής έχει διακόψει ευτυχία για να γράφει ποιήματα».


Σας έχει λείψει ο έρωτας;«Πολύ. Και το κακό είναι ότι μου έχει λείψει ως ανάγκη. Δεν αισθάνομαι την ανάγκη να αναζητήσω κάποιον να τον ερωτευτώ. Δεν χρειαζόταν να έχει τα φόντα, θα τα έπλαθα».


Οι μοναχικοί άνθρωποι είναι που δημιουργούν αυτά που ενώνουν πιο πολύ τους ανθρώπους...
«Επειδή οι μοναχικοί άνθρωποι νοσταλγούν τους πραγματικούς ανθρώπους».


Είστε ενημερωμένη γύρω από την πολιτική;

«Την αφήνω στην άκρη γιατί με τρομάζει ως άγνωστο πράγμα. Δεν μπορώ να φανταστώ, όταν εγώ δεν μπορώ να κυβερνήσω έναν εαυτό, πώς ένας άνθρωπος, μία κυβέρνηση, κυβερνάει έναν λαό. Στους πολιτικούς αυτό που με ενοχλεί είναι το δυσπερίγραπτο».


Τι ήταν αναπότρεπτο στη ζωή σας;

«Ο βασανισμός. Εάν δουλεύουν οι αισθήσεις σου, πρωτίστως βασανίζονται. Και νομίζω ότι βασανίζονται από φόβο. Ο φόβος είναι αναπότρεπτος».


Θα ζητούσατε ευθανασία;

«Νομίζω ναι. Αν και φοβάμαι πάρα πολύ την ελπίδα. Μη μου ξεφυτρώσει και σκεφτώ ότι μπορεί να τη γλιτώσω».


Οπότε τι θα θέλατε να γραφτεί στον τάφο σας;

«Δεν το έχω σκεφτεί. Θα έγραφα "σας βαρέθηκα". Ή "άντε τώρα ησυχάστε, έφυγα"».


Τι μας ανήκει σε αυτή τη ζωή;

«Τίποτα πραγματικά. Kυνηγάμε αυτό που δεν πρόκειται να έχουμε».



Κική Δημουλά


(απόσπασμα από την συνέντευξή της στον Προβατά Μάκη για την εφημερίδα "Το Βήμα", http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=740592&h1=true#commentForm)

Φωνές

στον Κωστή

Τα μικρά πράγματα, αν τ' αγγίξεις, σχεδόν πάντα επιζούν. Όχι όμως και τα μεγάλα.

Αυτός που τον εγκατέλειψαν όλοι, μπορεί εύκολα να πιστέψει πως αυτός τους εγκατέλειψε όλους.

Όποιος είναι ικανός να θυσιάσει και τη ζωή του ακόμα, δεν έχει ανάγκη ν' αυτοκτονήσει. 

Ένας, είναι ένας μαζί με τους άλλους. Ο ένας, μόνος του, δεν είναι κανένας.

Είναι πιο εύκολο να δίνεις ευχαρίστηση σε πολλούς παρά μονάχα σ' έναν.

Οι αλυσίδες που δε θέλω να σπάσω δεν είναι αλυσίδες. Θα γίνουν όμως, αν τις έσπαζα.

Η ασχήμια υπάρχει γιατί κανείς την ομορφιά καλά δεν την καταλαβαίνει.

Αν ο άνθρωπος είχε φτερά, θα κατέβαινε κι άλλο.

Αν αγαπάς όλο τον κόσμο, άραγε αγαπάς κανέναν;

Αν έχεις έναν κόσμο, μην τον χάνεις αναζητώντας μέσα του έναν κόσμο.

Η μοναξιά μου είναι φτιαγμένη όχι από αυτό που μου λείπει, αλλ' από εκείνο που δεν υπάρχει. 

Ο έρωτας ζητάει όσα δεν μπορεί να δώσει ο έρωτας.

Δε λέω πιστεύω ή δεν πιστεύω στο Θεό όταν λέω: Θεέ μου!

Αυτό που μου ανήκει, ποτέ δε θα 'θελα να το πάρω στα χέρια μου.

Το κακό που μου κάνεις δεν με σκοτώνει. Μα το κακό που θα σου έκανα θα με σκότωνε.

Ο άνθρωπος έχει πολλούς τάφους, αλλά μονάχα έναν σταυρό.

Η χαρά μου, όταν τη βλέπω σ' έναν άλλο, τι μεγάλη που είναι!

Όταν παλεύω για το τίποτα, τότε πιστεύω πως παλεύω.

Αφού βρήκες πάλι κάτι, δεν τα έχεις χάσει όλα. Σου μένει πάλι κάτι να χάσεις

Όλοι μπορούν να με σκοτώσουν, μα όλοι δεν μπορούν να με πληγώσουν.

Όταν είμαι κοντά σου, ξεχνώ το καλό που υπάρχει μέσα σου, κι όταν είμαι μακριά σου, ξεχνώ το κακό που υπάρχει μέσα σου.

Ζούμε με την ελπίδα πως θα μπορέσουμε να γίνουμε μία ανάμνηση.

Θα σε βοηθήσω να έρθεις αν έρχεσαι, και να μην έρθεις αν δεν έρχεσαι.

Ο πόνος δε μας ακολουθεί. Προπορεύεται.

Θα πουν πήρες στραβό δρόμο, αν τραβάς το δρόμο σου.

Ναι, θα φύγω. Προτιμώ να θρηνώ για την απουσία σου παρά για σένα.

Ναι, πρέπει να υποφέρεις, έστω και μάταια, για να μη ζήσεις μάταια.

Είσαι αυτό που έχουν ανάγκη από σένα, όχι αυτό που είσαι.

Όποιος γυρεύει να σε πληγώσει γυρεύει την πληγή σου, για να σε πληγώσει μέσα στην πληγή.

Υπάρχουν όνειρα που έχουν ανάγκη από ξεκούραση.

Τι σου έχω δώσει, το ξέρω. Τι πήρες, δεν ξέρω.

Του ενός η εξομολόγηση όλους τους ταπεινώνει.

Όταν ψάχνω για την ύπαρξή μου, δεν ψάχνω μέσα μου.

Όποιος αγαπάει ξέροντας γιατί αγαπάει, δεν αγαπάει.

Όλα τα παιχνίδια έχουν δικαίωμα να σπάνε.

Το κακό που δεν έκανα, πόσο κακό έχει κάνει!

Για να λυτρωθώ από αυτό που ζω, ζω.

Ό,τι ξαναγυρίζει, δεν γυρίζει πίσω ολόκληρο, ακόμη κι όταν ξαναγυρίζει ολόκληρο.

Αν αγαπάς τον ήλιο που σε φωτίζει, ίσως αγαπάς κι αν αγαπάς το έντομο που σε δαγκώνει, αγαπάς.



Αντόνιο Πόρτσια

(απόσπασμα από το βιβλίο Στοχασμοί, Στιγμή, 2014)

Δάσκαλος

Ως δάσκαλος μέσα στην τάξη, πρέπει να γίνεις τόσα κομμάτια όσοι είναι και οι μαθητές σου.



Νίκος Βιντζηλαίος

(δάσκαλος στο ολοήμερο δημοτικό σχολείο Βιβλου Νάξου)

Ενυδρείο

-Είστε ευτυχισμένος τώρα;

-Όχι, δεν είμαι ευτυχισμένος, αλλά νιώθω άνετα. Ξέρετε, είμαι σαν το ψάρι, κι έχω το ενυδρείο μου. Έχει τα όριά του αλλά δεν τα δέχομαι. Για μένα είναι απλώς συμβολικά αυτά τα όρια. Ασφαλώς, όπως ο καθένας μας ασχολούμαι με όλα τα γύρω πράγματα, και με τον εαυτό μου. Αλλά έχω το ενυδρείο μου, και μου αρέσει, και είστε ευπρόσδεκτος να με επισκεφθείτε σε αυτό.

Ingmar Bergman

(συνέντευξη του Σουηδού σκηνοθέτη στον Andre Müller σε ένα ξενοδοχείο στο Μόναχο, 1976)

Ελευθερία ή πάθος;

(απόσπασμα από την ταινία "Respire" της Mélanie Laurent, σε σενάριο των Julien Lambroschini και Mélanie Laurent)

Βίαιο πράγμα ο έρωτας

(απόσπασμα από την ταινία "Brief Encounter" του David Lean, σε σενάριο των Anthony Havelock-Allan, David Lean και Ronald Neame)

Persona

(απόσπασμα από την ταινία "Persona" του Ingmar Bergman)

Το βλέμμα του Οδυσσέα

Δεν περίμενα να σε δω έτσι ξαφνικά. Για μια στιγμή, νόμισα πως σε ονειρεύομαι, όπως όλα αυτά τα χρόνια. Θυμάσαι τον σταθμό; Έτρεμες κάτω απ' την βροχή όπως τώρα. Φύσαγε ένας δυνατός άνεμος. Έφυγα για να ξαναγυρίσω...και χάθηκα. σε παράξενους δρόμους. Αν απλώσω το χέρι μου, σ' αγγίζω. Ξαναβρίσκω τον χρόνο. Αλλά κάτι με κρατά. Θα ήθελα να μπορούσα να σου πω, "ξαναγύρισα"! Αλλά κάτι με κρατά...Το ταξίδι δεν τελείωσε ακόμα. Όχι ακόμα...

 (απόσπασμα από την ταινία "Το βλέμμα του Οδυσσέα" του Θεόδωρου Αγγελόπουλου)

(To soundrack είναι της Ελένης Καραΐνδρου)

Only lovers left alive

στον Βασίλη, εννοείται

(απόσπασμα από την ταινία "Only lovers left alive" του Jim Jarmusch)