Διθύραμβοι ερειπίων

Ψάχνω ήδη την φράση να την βάλω

και με τρομάζει

που δεν την βρίσκω

πάλι...

ίσως την βρήκα,

Έχω διαβάσει διθυραμβικές κριτικές για τα ερείπιά μου

ίσως όχι.

Ερασιτέχνης Άνθρωπος

Τώρα

Ποτέ δεν θέλησα να αυτοκτονήσω,
ποτέ δεν θέλησα
να απέλθω· μα τώρα, ατενίζοντας
το μέλλον, κάνοντας σκέψεις για
μέρες που πάνε στραβά
και ρέουν μέχρι τέλους,
αφήνοντας ένα βρωμερό κουφάρι
σε μια άνυδρη παραλία
Σκέφτομαι—
σχεδόν
Σκέφτομαι—
αλλά
Όχι. Όχι ακόμα.


Mary Barnard

μτφρ Νεφέλη Αντουλινάκη

(ποίημα από το βιβλίο της "Collected Poems", εκδόσεις Breitenbush Books, 1979)

Άδικο αίμα

Γιατί

Τόσα

Βλέμματα

Ψέματα

Για

Ένα

Αίμα

Προκαταβολικά

Χαμένο;

Μηδέν

Ρέζους

Ερωτικόν

Γιατί

Τόσος

Άδικος

Θάνατος

Στο

Φλιτζάνι;

Σταύρος Σταυρόπουλος

(αναδημοσίευση από το προσωπικό του blog: http://sstavropoulos.blogspot.gr/2014/07/blog-post_8.html)

Εγώ, άγονη γραμμή

...
Ξεροσταλιάζω εγώ
ανεμίζω τις αποσκευές μου να με δουν
αλλά τα κύματά σου δεν πλευρίζουν
με προσπερνούν.

Τί συμβαίνει θάλασσα
άγονη γραμμή πλέον θεωρούμε;


Κική Δημουλά

(απόσπασμα ποιήματος από το βιβλίο της "Δημόσιος Καιρός" Ίκαρος, 2014)

Εφημερεύοντα μάτια

Όταν μου λείπεις

                                   τα μάτια μου

                                    

                                                                 εφημερεύουν.

Ερασιτέχνης Άνθρωπος

Η Νέα Λάουρα

"Mediterranean Muse" του Ν. Εγγονόπουλου

οι τεράστιοι θησαυροί
— για τους οποίους τόσα θρυλούνται —
της πτωχής
περιγιαλούς
κόρης
είναι
τα μόνα
χείλη της
τα μόνα
ηδύγευστα χείλη της

πόσο μου λείπουν και πόσο τα νοσταλγώ
— και τα δοξάζω —
σα βρίσκομαι μακρυά
να περιπλανιέμαι
σε τούτα τ’ άχαρα
τ’ απίστευτα ταξείδια
που κάθε τόσο
επιχειρώ

κι’ όμως πόσο τα χαίρομαι
— και τα δοξάζω —
σα βρίσκομαι
κοντά
της

είναι η ζ ω ή

βγαίνει και παίρνει γύρα
σοκάκια
και μαχαλάδες
και με λυγμούς
με φωνάζει
και με ζητά

έλα
μην κάνεις έτσι
είμαστε Έλληνες
συ είσαι
— τι θαύμα! —
μια κόρη
Ελληνίς

όταν κοιμούμαι
τα λουλούδια της αμασχάλης σου
έρχονται
και μου θωπεύουν
όλο το κορμί
και σαν ζωγραφίζω
τότε
έρχονται
τα μάτια σου
τα ωραία
στην άκρια του χρωστήρα μου
και σεργιανίζουν
πάνω
σ’ όλη την επιφάνεια
του μουσαμά

για να ξέρης :
σ’ έχω κάνει αθάνατη

Νίκος Εγγονόπουλος

(ποίημα από το βιβλίο του Ποιήματα, Β΄. Ίκαρος, 1977)

Ετοιμάζονται φτερά

Έκανα υπομονή

ετοίμαζα μέσα μου κρυφά

χωρίς να το υποψιάζομαι

τη μέρα που θα κάνω φτερά

και θα φύγω.

Νίκος Καζαντζάκης