Λησμονιά

Μην ξεχνάς να (με) ξεχνάς.


Ερασιτέχνης Άνθρωπος

Πέφτω

Κοίταξε τι ωραία που 
                                  π
                                     έ
                                        φ
                                           τ
                                              ω
                                                  .
                                                     .
                                                        .

Πιο πολύ

Να μ' αγαπάς σαν ποταμός
που τρέχει στον γκρεμό,
στα βράχια του να τσακιστεί,
να γίνει καταρράκτης.

Όπως το ρέμα το βαθύ
που βράζει από θυμό
και να το πάψει δεν μπορεί
της μοίρας του ο φράχτης

Μα πιο πολύ να με μισείς
σαν φοβισμένο χέρι
που 'χει δικό του και κρατά
το δίκοπο μαχαίρι

Να μ' αγαπάς σαν δυνατή
κι αχόρταγη φωτιά,
που καίει κι ονειρεύεται
τα λαβωμένα δέντρα.

Σαν τον αέρα τον τρελό
που νύχτα τραγουδά,
που πολεμάει τα βουνά
και πελεκάει την πέτρα

Μα πιο πολύ να με μισείς
σαν αγριεμένο χέρι
που πια δε βρίσκει πουθενά
το δίκοπο μαχαίρι.


Δημήτρης Παπαχαραλάμπους

(η μουσική του παραπάνω τραγουδιού ανήκει στο Νίκο Παραουλάκη και η ερμηνεία του στον Αλκίνοο Ιωαννίδη)

https://www.youtube.com/watch?v=ACEjqXk_ZJY&feature=share

Τα μάτια των δολοφόνων

Μετά το έγκλημα
Εχουν οι δολοφόνοι
Τα πιο αθώα μάτια.

Εκπληκτοι μπρος απ' τα πολύχρωμα γλυκά
εκστατικοί στις φωτεινές επιγραφές που αναβοσβήνουν
στα λαϊκά μελό 4-6
δακρυσμένοι.
Ντρέπονται για το ύψος τους στους δρόμους
βυθίζουν με μανία τα χέρια
στις ρηχές τσέπες του πέτσινου
πάνε γωνιά γωνιά μη και μας σπρώξουν.

Αν ήταν δυνατό από μια μεριά
να δείτε πώς ξυπνούν οι δολοφόνοι:
με λίγο σάλιο πάνω στο σιδερικό
σαν πιπίλα που γλίστρησε αργά.

Αλίμονο σ' εμάς
με τη σκανδάλη στα μάτια.

Γιάννης Βαρβέρης

(από το βιβλίο του "Ο θάνατος το στρώνει", Ύψιλον, 2000)

Χωρίς ευχαριστώ

 ζωγραφικός πίνακας του Άντη Ιωαννίδη

Το ευχαριστώ είναι πρόστυχη πληρωμή.

Όταν δυο άνθρωποι ζούνε

ο ένας με την ανάσα του άλλου,

δεν χωράει πληρωμή.

Νίκος Καββαδίας

Εαρινή Συμφωνία

Κλείνω τα βλέφαρα
κάτω απ' την ήρεμη νύχτα
κι ακούω να κελαηδούν μυριάδες άστρα
εκεί όπου σύρθηκαν τα δάχτυλά σου
πάνω στη σάρκα μου.

Είμαι
ο έναστρος ουρανός
του θέρους.

Τόσο βαθύς κι ωραίος
τόσο μεγάλος έγινα
απ' την αγάπη σου
που δε δύνεσαι πια
να μ' αγκαλιάσεις.

Αγαπημένη
έλα να μοιραστούμε
τα δώρα που μου 'φερες.

Ιδού το δάσος λυγίζει
απ' το βάρος των ανθών και των φύλλων του.


Γιάννης Ρίτσος

(απόσπασμα από το XVIII ποίημα της "Εαρινής Συμφωνίας", Κέδρος, 1986)

Στιγμές

ο εραστής

άρρωστο ψάρι

όπου να ’ναι

θα πέσει

στον ουρανό
*

κόλαση

με τόσο φως

δεν το περίμενα

στρίβοντας στη γωνιά

ν’ αντικρίσω

το μαύρο κόκκινο
*

τη νύχτα

κλεισμένος

σε κλουβιά βροχής

σιγά σιγά

με θανατώνουν

τα πουλιά
*

και το πρωί

αν τα πουλιά που μου στέλνει

ο Θεός

είναι πάλι μαύρα

τα βάφω

πράσινα

κίτρινα

κόκκινα
*

όμως μια μέρα

θά ’ρθει μια συννεφιά

παντοτινή
*

κυπαρίσσι

κόκκινο

δέρμα

της ψυχής
*

ένα γλυκό χέρι

σπασμένο

πεταγμένο

στις πέτρες

στο δρόμο

στο χάος
*

καληνύχτα

Μίλτος Σαχτούρης