Δεν διατίθεται λιμάνι για το καλοκαίρι

Το καλοκαίρι 

θα έρθει ίδιο

-σαν καράβι-

όπως κάθε χρόνο

όμως φέτος

δεν θα βρει 

που να δέσει

όλα μου τα λιμάνια

είναι αδέσποτα.

Ερασιτέχνης Άνθρωπος

Κόκκινο πτώμα

Ένα κόκκινο πτώμα στο πάτωμα του δωματίου μου
ζητά να το αναγνωρίσουν.
Εγώ αδυνατώ λόγω φόβου.
Μη τυχόν και ξεβάψει το χρώμα του πάνω μου.

Αποφεύγω συστηματικά 
-εδώ και χρόνια-
την επαφή μου με χρώματα
που προκαλούν εγκαύματα.

Παρακαλείται λοιπόν,
όποιος δεν φοβάται
τις αναμείξεις του χρώματός του με το κόκκινο
να έρθει να το παραλάβει.

Να έχει μόνο υπόψη του
πως το κόκκινο δεν ξεχνά,
όπως και το αίμα που χύθηκε
εξαιτίας ενός λάθος αγγίγματος.


Ερασιτέχνης Άνθρωπος

Αποποίηση εαυτού

Θέλω να με αποποιηθώ
Να με αφήσω χωρίς να είμαι
Να με ξεβράσω
Να μείνω άδεια ανάσκελη
για να γεμίσω
με ποτισμένα από το αίμα μου άνθη

Να με παίρνει ο άνεμος
προς όπου θέλει
μέχρι που κάποια κλαδιά
θα με ξεσκίσουν

Τα μέσα μου λουλούδια 
θα μείνουν στο δέντρο
να μοιάσει λίγο άνοιξη

Ό,τι ήταν να υπάρξει από μένα
θα εκλείψει
Ό,τι δικό μου υπήρξε
ήταν σε λανθάνουσα μορφή

Τώρα όμως
που ο χρόνος εκπληρώθηκε
θα 'μαι μια εσφαλμένη απουσία
που θα την ραμφίζουν μαύρα πουλιά
μέχρι τελευταίας ρανίδας.


Ερασιτέχνης Άνθρωπος

Σημείο αναγνωρίσεως

Ὅλοι σέ λένε κατευθείαν ἄγαλμα,
ἐγώ σέ πρσφωνῶ γυναίκα κατευθείαν.

Στολίζεις κάποιο πάρκο.
Ἀπό μακριά ἐξαπατᾶς.

Θαρρεῖ κανείς πώς ἔχεις ἐλαφρά ἀνακαθήσει
νά θυμηθεῖς ἕνα ὡραῖο ὄνειρο πού εἶδες,
πώς παίρνεις φόρα νά τό ζήσεις.
Ἀπό κοντά ξεκαθαρίζει τό ὄνειρο:
δεμένα εἶναι πισθάγκωνα τά χέρια σου

μ' ἕνα σκοινί μαρμάρινο
κι ἡ στάση σου εἶναι ἡ θέλησή σου
κάτι νά σέ βοηθήσει νά ξεφύγεις
τήν ἀγωνία τοῦ αἰχμάλωτου.
Ἔτσι σέ παραγγείλανε στό γλύπτη:

αἰχμάλωτη.
Δέν μπορεῖς
οὔτε μιά βροχή νά ζυγίσεις στό χέρι σου,
οὔτε μιά ἐλαφριά μαργαρίτα.
Δεμένα εἶναι τά χέρια σου.

Καί δέν εἶν' τό μάρμαρο μόνο ὁ Ἄργος.
Ἄν κάτι πήγαινε ν' ἀλλάξει
στήν πορεία τῶν μαρμάρων,
ἄν ἄρχιζαν τ' ἀγάλματα ἀγῶνες
γιά ἐλευθερίες καί ἰσότητες,

ὅπως οἱ δοῦλοι,
οἱ νεκροί
καί τό αἴσθημά μας,
ἐσύ θά πορευόσουνα
μές στήν κοσμογονία τῶν μαρμάρων

μέ δεμένα πάλι τά χέρια, αἰχμάλωτη.

Ὅλοι σέ λένε κατευθείαν ἄγαλμα,
ἐγώ σέ λέω γυναίκα ἀμέσως.
Ὄχι γιατί γυναίκα σέ παρέδωσε
στό μάρμαρο ὁ γλύπτης

κι ὑπόσχονται οἱ γοφοί σου
εὐγονία ἀγαλμάτων,
καλή σοδειά ἀκινησίας.
Γιά τά δεμένα χέρια σου, πού ἔχεις
ὅσους πολλούς αἰῶνες σέ γνωρίζω,

σέ λέω γυναίκα.

Σέ λέω γυναίκα
γιατ' εἶσ’ αἰχμάλωτη.


Κική Δημουλά

(ποίημα από το βιβλίο της "Τό λίγο τοῦ κόσμου", 1971)

https://www.youtube.com/watch?v=eFdjxdSjJ28

Κάποτε σκοτάδι

Κάποια νύχτα έγινα νύχτα. Η υπόνοια μιας όποιας αυγής έχει ξεπουληθεί στους κακόφημους δρόμους των υποσχέσεων. Εκεί κάποτε, είχα συναντήσει ένα παιδί που μου είχε πει πως θα μου έδινε την ηλικία του. Δεν το πίστεψα και την πήρε πίσω. Τώρα, ως νύχτα που είμαι, όλα τα παιδικά με αποβάλλουν σα ξένο σώμα. Γιατί παιδική νύχτα δεν υπάρχει. Ό,τι παιδικό είναι φως. Λιγότερο ή περισσότερο, μα φως. Σέρνομαι προς το σκοτάδι. Το ενήλικο. Εννοείται πως μετράει η προϋπηρεσία για να αποκτήσεις μια υψηλόβαθμη θέση στην υπηρεσία του. Κάποιοι στη σειρά, καθώς περιμένουμε για την αξιολόγηση της ποιότητας του μαύρου μας, λένε πως το αφεντικό-σκοτάδι είναι ο θάνατος, άλλοι, ο έρωτας. Εγώ επιμένω στην πρώτη μου άποψη. Το μεγαλύτερο σκοτάδι είναι η ζωή. Γιατί ζωή δεν υπάρχει. Υπάρχει μόνο η απουσία της. Μια μαύρη σκιά ανυπαρξίας, έτοιμη για τα επόμενα θύματα που γεννάμε και την τρέφουμε. Το μαύρο, άλλωστε, είναι παμφάγο. Καλό φάγωμα άνθρωποι.

Ερασιτέχνης Άνθρωπος

Υπόγειο

Τους ήλιους δεν εμέτρησες
που σε ζητήσαν τόσα χρόνια.
Πού `σαι γυναίκα
με τα γαλάζια τσίνορα;

Σ’ έκρυψε στο φουστάνι της
η μαραμένη κοπέλα
πέντε χειμώνες σ’ έθαψαν
σε χιόνι λασπερό.

Μεγάλη νυχτερίδα τρέφεται
απ’ τη νιότη σου
γι’ αυτό νωρίς βραδιάζει
πριν χορτάσεις.
Το μεσημέρι καίει
στα ψηλά τα δώματα,
το κύμα του ξανθό
λούζει τους δρόμους.

Πεθαίνεις με τους ποιητές
κάθε ηλιοβασίλεμα.
Τα χέρια σου μυρίζουν
απ’ τα μαλλιά τους.
Χτυπάει η καμπάνα
που δεν πιστεύεις πια.
Σε ξένη αυλή συνομιλείς
με το φεγγάρι.

Σου `φερε ο Μυλόζ
φέτος την άνοιξη.
Την πείνα σου ποιος άλλος
μπορούσε να νοιαστεί;
Φουρτούνιασε τη γειτονιά
το φιλντισένιο αμάξι του.
Γίνου όμορφη, γίνου όμορφη,
στα περιβόλια θα σε δείξει.

Έχεις ένα χαμόγελο
από μαργαριτάρια,
ψαράδες Σικελοί
στο ταίριαξαν να το φοράς.
Ψάξε και βρες το
πριν σε κλείσει η νύχτα
σ’ ένα υπόγειο βαθύτερο
από τούτο.


Ρίτα Παππά

Ανθί-ζω

Καλό μήνα

Καλή άνοιξη

Τι λυπηρό να μην ξέρεις να ανθίζεις.

Fernando Pessoa