Ο πλανήτης της απειρίας

Γεννιόμαστε μόνο μία φορά, δεν θα μπορέσουμε ποτέ να ξαναρχίσουμε μιαν άλλη ζωή με την εμπειρία της προηγούμενης. Βγαίνουμε από την παιδική ηλικία δίχως να ξέρουμε τι είναι η νεότητα, παντρευόμαστε δίχως να ξέρουμε τι πάει να πει να είσαι παντρεμένος, ακόμα κι όταν μπαίνουμε στα γηρατειά, δεν ξέρουμε που πάμε: οι γέροι είναι παιδιά ανυποψίαστα για τα γηρατειά τους. Με την έννοια αυτή, η γη του ανθρώπου είναι ο πλανήτης της απειρίας. 

Μίλαν Κούντερα

(απόσπασμα από το βιβλίο του "Η τέχνη του μυθιστορήματος", 1988, Εστία)

Έτη φωτός

Οι απέραντες εκτάσεις μετρημένες
μ’έτη φωτός,δεν μου λένε τίποτα.
Εσύ ήσουνα λίγα μέτρα μακριά
και δεν μπορούσα να σ’αγγίξω
σαν απλησίαστο απλανή αστέρα.



Τίτος Πατρίκιος

(Το ποίημα από τη συλλογή "Αντικριστοί Καθρέφτες",Στιγμή, Αθήνα, 1991)

Έρωτας

Να σου γλείψω τα χέρια, να σου γλείψω τα πόδια –

η αγάπη κερδίζεται με την υποταγή.

Δεν ξέρω πως αντιλαμβάνεσαι εσύ τον έρωτα.

Δεν είναι μόνο μούσκεμα χειλιών,

φυτέματα αγκαλιασμάτων στις μασχάλες,

συσκότιση παραπόνου,

παρηγοριά σπασμών.

Είναι προπάντων επαλήθευση της μοναξιάς μας,

όταν επιχειρούμε να κουρνιάσουμε σε δυσκολοκατάχτητο κορμί.

Ντίνος Χριστιανόπουλος

Ανυπεράσπιστος άγγελος

Στην Βικτώρια που της αρέσει

....Μια μέρα ήρθε στο χωριό
άγγελος πληγωμένος.
Τον φέρανε σε ένα κλουβί
κι έκοβε εισιτήριο ο κόσμος αγριεμένος,
την ομορφιά του για να δει.

Κι ένα παιδί σαν δάκρυ ωραίο αγγελούδι,
ένα παιδί
Ένα παιδί του ζήτησε να πει ένα τραγούδι,
ένα παιδί

Κι είπε αν θέλεις να σωθείς
από την ομορφιά σου,
πάρε τσεκούρι και σπαθί
και κόψε τα φτερά σου.

Κι είπε ποτέ σου μην κοιτάς
τον άλλο μες τα μάτια,
γιατί καθρέφτης γίνεσαι
κι όλοι σε σπαν’ κομμάτια.

Αλκίνοος Ιωαννίδης

(από τον δίσκο του "Ο δρόμος, ο χρόνος και ο πόνος" PolyGram 1997)

...Καμία ομιλία εδώ

χίαρ

να υπερασπιστεί

ορφανή από νόημα

το αμετάδοτο άγγιγμα του αγγέλου

ανεπάγγελτος άγγελος

Σταύρος Σταυρόπουλος

(ποίημα από το βιβλίου του Μετά, Απόπειρα, 2012)

Περί ματιών λόγος

VIII

Τα μάτια σου είναι διαφορετικά σε διαφορετικούς

καθρέφτες. Και τα μήλα του προσώπου σου φαρμακωμένα.
Μη σκέφτεσαι τα δέντρα. Βγάλε τα ξερά
φύλλα απ’ τα μαλλιά σου.

Θυμάμαι μια φράση: «Οι ρυτίδες είναι τα θολά
ποτάμια που περνάς μια φορά μόνο».
Κι έπειτα το γοργό φτερούγισμα των κορυδαλλών
μέσα στο στήθος.

Κι η θάλασσα. Κι άλλα κεντρικά
πράγματα. Πασχαλιές. Ανοξείδωτοι μενεξέδες.
Τα χέρια μιας γυναίκας που ακονίζουν στο στερνό μου
λεπίδες της αγάπης

Νάσος βαγενάς

(ποίημα από το βιβλίο του "Βάρβαρες ωδές", Κέδρος, 1992)

Με την 1η σταγόνα της βροχής

1.

Προσηλώσου στα ουράνια,
πλάκωσαν οι μελανιές
με σκούρες πυκνές, με ανίες
και η ράβδος εν γωνία,
θα βρέξει.

2.

Με την πρώτη σταγόνα της βροχής
αναλήφθηκε το καλοκαίρι. Στερνή φορά
το είδανε στη Λέσβο ή στη Σίκινο
όπου τις ιδέες του όλες ενησιώτιζε,
το είχαν ρίξει πια στην Αγορά -
και ώσπου να πεις "Πρα, ωρέ, πρα!"
"ασβός ", "τζεζβές", "ή ό,τι σε φώτιζε
θα βαλάντωνες με κύμινο.

3.

Σταγόνα είναι η σταγμένη στάλα
ενώ στάλα είναι η σταγόνα
πάνω στο πέσιμο- στο σβέρκο, όπως σκύβω.
Σταλιά είναι το χαϊδευτικό της στάλας,
σταλίτσα το ντιμινουτίβο. 



Μίμης Σουλιώτης


(ποίημά του από το Περιοδικό Ποιητική)

Τι φοβάμαι περισσότερο

 

Φοβάμαι μην η λέξη τέλος μείνει έγκυος

(ή η λέξη χαρά μείνει παρθένα).

Κατερίνα Εσσλίν