Τρίτη, 3 Δεκεμβρίου 2013

Σιωπητήριο





Στέκομαι απέναντί σου
Ντυμένη τα μαύρα πέπλα της γέννησης
Σε κοιτώ
Είσαι σαν πίνακας του Νταλί
Σταυρωμένος σ’ ένα κόκκινο ξύλο

Απ’ την πληγή της λόγχης στο πλευρό σου
Ρέουν τα πρόσωπα των ανθρώπων
Ψυχρά άμορφα
Με τις γλώσσες τους έξω

Εσύ χαμογελάς
Με τα βελούδινα μάτια σου λέγοντας

Κάθε ζωή που πεθαίνει
Είναι ένας αναστημένος θάνατος

Μην κλαις Μαρία

Κι όλα σαν από πόνο

Έγιναν θάλασσα

Όλα τα κύματα είναι δικά σου.



Μαρία Χρονιάρη

(ποίημα από το νέο της βιβλίο που ετοιμάζεται)

αναδημοσίευση από το προσωπικό της blog: http://mchroniari.blogspot.gr/2013/12/blog-post.html






2 σχόλια:

  1. Χαίρομαι με θλίψη - ναι όσο παράδοξο κι αν ακούγεται - που το Σιωπητήριό μου, άγγιξε την καρδιά σου.

    Σε ευχαριστώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή